လူနာကေလး ေကာင္းေကာင္း

ဟိုတစ္ေန႕႕ ေျမနီကုန္းသြားျပီး အျပန္မွာ ကားမူးျပီး အန္ပါတယ္။  ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ခပ္မိွဳင္မိွဳင္ေလး ျဖစ္ေနျပီး အိပ္ေနတာမ်ားတယ္။   ေနာက္ေတာ့ သူ႕အဖြားကို ေျပာပါသတဲ့  “သားသား ဗိုက္နာတယ္၊ ေဆး၀ယ္ တိုက္ၾကပါဦး” တဲ့။ ကဲ။   ဒါနဲ႕ပဲ ေဆးခန္းသြားျပရေရာ။  ေဆးခန္းမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္း အရုပ္သည္လာလို႕ အရုပ္ပူဆာပါတယ္။ သူအက်င့္ေကာင္းတာက ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ငိုငိုယိုယို မရိွပါဘူး။ လူၾကီးကဘဲ သနားျပီး ၀ယ္၀ယ္ေပးတာ ျမန္လို႕လားေတာ့မသိ။  ေလမွဳတ္ပလပ္စတစ္ဓါးတေခ်ာင္း ၀ယ္ေပးေတာ့ ကိုင္ထားျပီး “ကရုပ္ၾကီး” ၚကရုပ္ၾကီး” လို႕ ရြတ္ေနပါတယ္။  က်မနဲ႕ အေမက ေတာ္ေတာ္နဲ႕ နားမလည္။  ေနာက္က်မွ ကုလားအုပ္ၾကီး လိုခ်င္တယ္လို႕ ေျပာတာကိုး။  သားသား တခုပဲရမယ္ ဓါးလား၊ ကုလားအုပ္လား ဆိုေတာ့  ေတြေတြေလး စဥ္းစားျပီးမွ “ကရုပ္” တဲ့။  ဒါနဲ႕ပဲ အရုပ္သည္ေလးကို ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ျပန္လဲ ေပးလိုက္တယ္။  သူကေတာ့ ေပ်ာ္လို႕မဆံုးဘူးေပါ့။  ျပီးေတာ့ သူ႕အက်င့္အတိုင္း ကစားစရာအသစ္ကို ျခင္ေထာင္ထဲမွာ ထည့္အိပ္ပါတယ္။

ဆရာ၀န္က သူ႕ကိုစမ္းသပ္ျပီး ေသာက္ေဆးတခ်ိဴ႕ေပးတယ္။ ေကြကာအုပ္အျပင္ ႏြားႏို႕၊ အိုဗာတင္း၊ ပဲႏို႕ ျဖည့္ေက်ြးဖို႕ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ သူ႕အတြက္ ဆိုင္က အိုဗာတင္း တစ္ဘူး ၀ယ္လာလိုက္တယ္။  သိပ္မၾကာပါဘူး သူလည္း ေနေကာင္းသြားတယ္။  

ဓါတ္ပံုထဲက နာရီေလးက က်မ ဘန္ေကာက္က ၀ယ္လာတာေပါ့ နာရီအစစ္ေလးကို ေရာ္ဘာေပ်ာ့လက္ပတ္ကေလးနဲ႕ ဘတ္၁၅၀ ထင္ပါရဲ့။  ကားကေလးက သူအၾကိဳက္ဆံုး ကစားစရာထဲက တစ္ခု။  သူ႕အဖိုးနဲ႕ လမ္းေလ်ာက္ထြက္တိုင္း ဒီကားကို ယူသြားရမွ။

သူက က်ြန္မနဲ႕ ရင္းႏွီးလာေတာ့ တူတူပုန္းကစားရေအာင္ ခဏခဏ ေတာင္းဆိုပါတယ္။  သူပုန္းေနတာကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီးရွာရင္ သိပ္ေက်နပ္တာပါ။  ေအာက္ကပံုက ပံုးေနတဲ့ ဖ်ာလိပ္ထဲက ထြက္လာတာေလ။

တခါတခါေတာ့ သူမ်ားကို သူ႕ႏွစ္ရာတန္ ကင္မရာစုတ္နဲ႕ ဓါတ္ပံုလိုက္ရိုက္ေနေသးတာ။

ဓါတ္ပံုရိုက္လို႕ေမာသြားေတာ့လည္း ဖ်ာေပၚမွာ ပိုးလိုးပက္လက္။ 

 

အင္း ေကာင္းေကာင္းေတာင္ မ်က္ေစ့ေအာက္မွာ အေတာ္ၾကီးလာျပီ။  မူၾကိဳေက်ာင္းရွာဦးမွ။ အိမ္နဲ႕လည္း နီးမွေကာင္းမယ္။ အသင္အျပလည္း ေကာင္းမွ။ စည္းကမ္းလဲေကာင္းမွ။ မွ...မွ.....မွ.......မွ

ကေလးတေယာက္အတြက္ မိဘေတြ ဘယ္ေလာက္ေခါင္းစားရမလဲဆိုတာ ကိုယ္ခ်င္စာမိစျပဳလာခဲ့ပါျပီ..။

ေဒါက္တာ ရမ္းကု ေကာင္းေကာင္း

အခုတေလာ ေကာင္းေကာင္း နည္းနည္း ျပည့္လာ ၀ လာတယ္။ ၂၅ ကီလို ေက်ာ္ေနျပီ။ ၀ါစိမ္းနီ ကပ္ျပား ထဲမွာ အ၀ါနယ္စပ္ကေန အစိမ္းနယ္စပ္ထဲကို ၀င္လာျပီ ဆိုပါေတာ့။ 

ျပီးေတာ့ အခုတေလာ သူ႕ရဲ့ စိတ္၀င္စားမွဳက ေသြးေပါင္ခ်ိန္တာဖက္ကို ေရာက္ေနပါတယ္။ သူ႕မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတာေလး တခုကေတာ့ တခုခုကို လုပ္ခ်င္ျပီဆိုရင္ လူၾကီးကိုခြင့္ေတာင္းတတ္တာပါ။ “ေမေမ၊ သားသား ေသြးေပါင္ခ်ိန္ခ်င္တယ္” လို႕ လာေျပာစက အသံမပီေတာ့ ခ်က္ခ်င္းနားမလည္ဘူး။ က်မ နားမလည္လို႕ ထပ္ထပ္ေမးေတာ့ သူက ဒါပဲ ထပ္ေျပာေနတယ္။ ငါးခါေလာက္ေျပာမွ သေဘာေပါက္သြားျပီး ”ေအး၊ေအး၊ ခ်ိန္ ခ်ိန္” လို႕ေျပာေတာ့ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ကိရိယာကို ၀မ္းသာအားရ ဘီရိုထဲက သြားယူလာပါတယ္။ သူ႕အဖြား (သို႕မဟုတ္) အဖိုးကို အိပ္ယာေပၚအတင္းလွဲခိုင္းပါတယ္။ လက္ေမာင္းပတ္ပတ္တာ၊ နားၾကပ္တပ္တာ၊ နားၾကပ္၀ိုင္းေလး ထိုးထည့္တာကအစ ၀က္အူရစ္ေလးလွည့္တာအထိ လူၾကီးေတြ လုပ္သလို အတုခိုးျပီး လုပ္ပါတယ္။ “ၾကားရလား” ေမးေတာ့ “မၾကားဘူး” တဲ့။ “ေသြးေပါင္ဘယ္ေလာက္ရိွလဲ” ဆိုေတာ့ ” တရာ့တဆယ္” တဲ့။ အဲဒါလည္း လူၾကီးေတြ ေျပာတာကို သူမွတ္ထားတာပါ။

သူ႕အေဖ ၀ယ္ေပးတဲ့ ေျခနဲ႕ယက္တဲ့စက္ဘီးကိုေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ အိမ္ေပၚမွာ လွည့္ပတ္ စီးေနေတာ့တာပါဘဲ။

 တခါတခါ အေဖနဲ႕ ကြန္ျပဴတာ လိုက္ၾကည့္တတ္တယ္။ သူအၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ Evian ေရသန္႕ေၾကာ္ျငာ Animation ဗီဒီယို ေလးပါ။ ကေလးေလးေတြ ခုန္ေပါက္ေနၾကတဲ့ ေၾကာ္ျငာေလးမို႕ ထင္ပါရဲ့။

သူအၾကိဳက္ဆံုး ကစားနည္းေတြကေတာ့ ေမြ႕ယာေပၚ ခုန္ေပါက္က်ြမ္းထိုးျခင္းနဲ႕ တူတူပုန္းျခင္းတို႕ ျဖစ္ပါတယ္။  ၾကည့္ပါဦး ပုန္းတာက မွန္ေနာက္မွာ။ လူၾကီးေတြက မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ဟိုရွာသည္ရွာ လုပ္ေပးရင္ သူအရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။

 

ေကာင္းေကာင္းက စီပီၾကက္ေၾကာ္ကို သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ႏူးအိေနလို႕ ထင္ပါရဲ့ ။ လူၾကီးေတြ အျပင္သြားဖို႕ ဖိနပ္စီးေနရင္ သူ႕ဖို႕ ၾကက္ေၾကာ္၀ယ္လာေပးပါလို႕ သူက မွာတတ္ေနပါျပီ။  “ၾကက္ေၾကာ္၊ ၾကက္ေၾကာ္” တဲ့။  တခါတေလ ထမင္းေတာင္ ေက်ြးတာမစားဘဲ ေစာင့္ေနတတ္ပါတယ္။

ေကာင္းေကာင္းက ကူညီခ်င္စိတ္ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ရိွတယ္။ ညေနေစာင္းတာနဲ႕ အမိွဳက္သြန္ဖို႕ သတိေပးေနၾက။ အမိွဳက္သြန္ရင္ သူက ပံုးေသးေသးေလး ကိုင္ျပီး လိုက္ပါတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာလည္း ဒါးတံုးတံုး တေခ်ာင္းေပးထားရင္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အပိုေတြ အရင့္ေတြကို  လွီးျဖတ္ေပးတတ္ပါတယ္။

တခါတေလက်ရင္ “ဂီတ တံခါးေလး ဖြင့္ပါဦး” အေခြ ၾကည့္ခ်င္တယ္လို႕ လာေျပာတတ္ေသးရဲ့။ ၾကည့္ခြင့္ေပးလိုက္ရင္ သူ႕ဖာသာ အေခြမွန္ေအာင္ ေရြးတတ္ပါတယ္။ သူ႕ဖာသာ ေအာက္စက္ တီဗြီဖြင့္ျပီး ၾကည့္ပါေတာ့တယ္။ လူရႊင္ေတာ္ ကိုအရိုင္းက “အျပာေလး၊ အျပာေလး” လို႕ ေနာက္တာကိုလည္း သေဘာတက်နဲ႕ “ေမေမ အျပာေလး အျပာေလး” လို႕ ေျပာျပီး ရယ္ေနတတ္ပါတယ္။  ပထမရတဲ့ အယ္နီရိွဳင္း နဲ႕ ဒုတိယရတဲ့ အက္စတာေဒြး ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးေတြကိုလည္း သူသေဘာက်စြာနဲ႕ အေမကို လက္ညိွဴးထိုးျပတတ္ပါေသးပါတယ္။ အခုထဲက ေယာက်္ားေလး ဇာတိျပေနျပီေလ  :-)

ဒါ့အျပင္ သူ႕ေလးေလး မင္းမင္းသင္ထားေပးလို႕ How are you? နဲ႕ My name is Kaung Kaung ကို ေျပာတတ္ေနပါျပီ။ (မိုင္နိမ္းအစ္စစ္ေကာင္းေကာင္း) တဲ့။ ေၾသာ္- မတတ္ဘဲ ရိွပါ့မလား။ သူေတာင္ သံုးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ေလ။

လူရည္လည္လာတဲ့ ေကာင္းေကာင္း

ေကာင္းေကာင္း ႏွစ္ခါလည္ေက်ာ္ေတာ့ က်မတို႕ ကမာရြတ္ကို အိမ္ေျပာင္းပါတယ္။ ေလးထပ္ကေန ေျမညီထပ္ကို ေရာက္လာတာဟာ သူ႕အတြက္ ကံေကာင္းမွဳ တခုလို႕ ေျပာရမယ္။ လမ္းထဲက ကေလးေတြ လူၾကီးေတြကို သူ အျမဲျမင္ေနရတယ္။ ထိေတြ႕ေနရတယ္။ အားလံုးကလည္း သူ႕ကို ခ်စ္ၾကတယ္။ ဒါဟာ သူ႕အတြက္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ တိုးတက္ဖို႕ ျဖစ္လာတယ္လို႕ ဆိုရပါမယ္။ အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္သြားသမ်ွ ေစ်းသည္ေတြ ေအာ္သလို လိုက္ေအာ္တတ္ပါတယ္။ အေလးခ်ိန္ကေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ကေန ႏွစ္ႏွစ္ေျခာက္လအထိ ၂၂ေပါင္ ၂၃ေပါင္မွာပဲ တန္႕ေနပါတယ္။ ၀ါစိမ္းနီ ကတ္ျပားထဲမွာ အစိမ္းထဲ မ၀င္ေသးဘူး ေျပာရမွာပါ။ ဒါကလည္း မၾကာမၾကာ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတတ္လို႕ပါ။ ေနမေကာင္းျဖစ္တာနဲ႕ ကာကြယ္ေဆးထိုးတာနဲ႕ အျမဲၾကံဳေနလို႕ ကာကြယ္ေဆးေတြက သံုးႏွစ္ျပည့္ခါနီးမွ စံုသြားပါေတာ့တယ္။

အီအီး၊ ရွဴရွဴး သန္႕လာျခင္း

အဲဒီကိစၥကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ခက္ခဲခဲ့ပါတယ္။ အဖြားပိန္က အလိုလိုက္ေတာ့ သူက ဆိုးခ်င္ပါတယ္။ ရွဴရွဴးကို ပန္းခ်င္ရာပန္းတတ္ပါတယ္။ ခြက္နဲ႕တည္ေပမဲ့ အျပင္ကိုထုတ္ပန္းတတ္ပါတယ္။ အီအီးဆိုလည္း မေျပာမဆိုနဲ႕ ပါခ်တတ္ပါတယ္။ “ရွဴရွဴးအီအီးပါခ်င္ရင္ ေျပာရမယ္ေနာ္”လို႕ ေျပာထားေပမဲ့ ျပီးမွဘဲ ေအာ္ေခၚတတ္ပါတယ္။ သူအျမဲေခၚတာကေတာ့ ဖြားပိန္ပါဘဲ။ သူ႕အီအီးကို သူအလြန္ရြံတဲ့အတြက္ (မတ္တပ္ပါခ်ျပီးေနာက္) ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ကားထားျပီး လူၾကီးမလာမခ်င္း မလွဴပ္မရွက္ ရပ္ေနေလ့ရိွပါတယ္။ ေရေဆးရင္လည္း တခါနဲ႕မရဘဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေဆးခိုင္းပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ သူ႕အေဖဖက္က အဖြားေတြ ေဆးကုလာရင္း အဲဒီ အီအီးမသန္႕တဲ့ အက်င့္ကို ၾကိမ္းတဲ့အခါ နည္းနည္းတံ့လာပါတယ္။ ေနာင္အဲဒီလုပ္ရင္ စည္းကမ္းခ်ဖို႕ သူတို႕ အိမ္ျပန္တဲ့အခါ ေခၚသြားမယ္လို႕ ဆိုတဲ့အခါမွာေတာ့ လံုး၀နီးနီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ သြားပါေတာ့တယ္။

အဖိုးနဲ႕ လမ္းေလ်ွာက္တတ္ျခင္း

က်မတို႕ တိုက္ခန္းတြဲေတြရဲ့ ပါတ္လည္ကို ညေနတိုင္း အဖိုးနဲ႕ လမ္းေလ်ွာက္တတ္ပါတယ္။ သူ႕အဖိုးက တေနကုန္ဘုရားမွာ ေနေလ့ရိွတာမို႕ ညေနေစာင္း ျပန္လာတိုင္း လမ္းေလ်ွာက္ဖို႕ အဆင္သင့္ေစာင့္ေနတတ္ပါတယ္။ ေရခ်ိဴးတာၾကာေနရင္ ေအာ္ေခၚျပီး လမ္းေလ်ွာက္ဖို႕ သတိေပးပါတယ္။ ထမင္းစားရင္လည္း အနားက တက်ီက်ီလုပ္ေနျပန္ေရာ။ တခါတေလ သူ႕အဖိုးက ထမင္းစားျပီးေပမဲ့ အခန္းထဲ၀င္သြားျပီး လမ္းေလ်ွာက္ဖို႕ သတိမရေတာ့ရင္ ၀မ္းနည္းလို႕ မဆံုးျဖစ္ေနတတ္ျပီး အရြဲ႕တိုက္တဲ့အလုပ္ေတြ (တီဗြီကို အနားကပ္ၾကည့္တာမ်ိဴး) လုပ္ျပီး၊ လူၾကီးက ဆူလိုက္ရင္ ငိုဖို႕အကြက္ရသြားပါေရာ။ အဖိုးလည္း ကမန္းကတန္းထြက္လာျပီး လမ္းေလ်ွာက္ရေတာ့တာေပါ့။

တီဗြီဖြင့္ပိတ္ျခင္း

တီဗြီဖြင့္တာ၊ ေအာက္စက္ေျပာင္းတာ၊ အေခြ သြင္းတာ ထုတ္တာ ရေနပါျပီ။ အေခြထစ္ရင္ ထုတ္ျပီး သူ႕အက်ီွစေလးနဲ႕ သုတ္တတ္ပါေသးတယ္။ သူမၾကိဳက္တဲ့ အေခြကို “ဒီဟာ မေကာင္းဘူး” လို႕ ေျပာျပီး အသစ္ေျပာင္းတတ္ပါတယ္။ မစ္ကီေမာက္စ္ကာတြန္းကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ကာတြန္းေခြကို “ပုကာ” တဲ့။ “ပုကာ ေခြ ၾကည့္မယ္ ေမေမ တဲ့”။ တီဗြီက တို႕တာ၀န္အေရးသံုးပါးကို ၾကားရဖန္မ်ားလို႕ “ဒို႕အေရး” ေတြကို လိုက္လိုက္ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အျပင္မွာ အလံေတြ႕ရင္လည္း ဒို႕အေရး၊ ၾကယ္ေတြ႕ရင္လည္း ဒို႕အေရးလို႕ သူ႕ဟာသူ မွတ္ထားပါေတာ့တယ္။ သူ႕အက်ီီကေလးမွာ အလံပါတာမို႕ “ဒို႕အေရး အက်ီွ” တဲ့။ မစ္ကီေမာက္အရုပ္နဲ႕ ေဘာင္းဘီကိုေတာ့ “ပုကာ ေဘာင္းဘီ” တဲ့။ သူၾကိဳက္တဲ့ အက်ီၤနဲ႕ ေဘာင္းဘီကို ဖြားပိန္က ရွာျပီး၀တ္ေပးရပါတယ္။

စိတ္ပိုင္း၊ ရုပ္ပိုင္း တိုးတက္လာျခင္း။

၂ႏွစ္ ၂လမွာ - က်မ ကြန္ျပဴတာထဲက ကေလးေတြ ေၾကာ္ျငာထဲမွာ ခုန္ေပါက္ကစားတာကို အားက်ျပီး ေလးဖက္ေထာက္ျပီး ကင္းျမီးေကာက္ ေထာင္ဖို႕ ၾကိဳးစားတယ္။ ေျခ ၂ေခ်ာင္းလံုးေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ တေခ်ာင္းထဲေပါ့။

၂ နွစ္ ၄လမွာ - အိမ္နားက ေစ်းကို အဖြားနဲ႕ ေစ်း၀ယ္လိုက္တတ္ျပီ။ ထီသည္ေတြ အိမ္ေရွ႕လာတိုင္း အျမဲထိုးခိုင္းတယ္။ “ေပါက္မလား” လို႕ ေမးရင္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ျငိမ့္တယ္။ (တခါမွေတာ့ မေပါက္ေသးပါဘူး)
၂ ႏွစ္ ငါးလမွာ - ဒါဘယ္သူ႕သားေလးလဲ လို႕ ေမးရင္ ေမးသူကိုလိုက္ျပီး ေျဖတတ္ပါတယ္။ အဖြားကေမးရင္ “ဖြားဖြားသား” အဖိုးကေမးရင္ “ဖိုးဖိုးသား” ဖြားပိန္ကေမးရင္ “ဖြားပိန္သား” က်မကေမးရင္ “ေမေမ့သား” သူ႕အေဖေမးရင္ “ေဖေဖ့သား” တဲ့။ လည္လိုက္ပံု။ ႏွစ္ႏွစ္မျပည့္ခင္ကတည္းက အဖြားေခ်ာင္းဆိုးရင္ ေထြးခံယူလာေပးတတ္တယ္။ တခါတေလ ေထြးခံေပ်ာက္ေနရင္ သူ႕လက္ဖ၀ါးေလး ျဖန္႕ေပးျပီး အဖြားကို ေထြးခိုင္းသတဲ့။ ကဲ- သည္းသည္းမလွဳပ္ ခံႏိုင္ရိုးလား။

၂ ႏွစ္ ၆လမွာ- ၀လံုးေတြ ေဘာပင္နဲ႕ စာရြက္ေတာင္းျပီး ေရးေနျပီ။ ၀ိုင္းေတာ့ဘယ္၀ိုင္းမလဲ။ ပဲတီခ်ဥ္ေပါက္ေပါ့။
၂ ႏွစ္ ၇လမွာ - အိမ္ကို လွမ္းဖံုးဆက္ေတာ့ သူလာကိုင္ျပီး “ေမေမ ေနေကာင္းလား”တဲ့။ က်မက အံ့ၾသတၾကီးနဲ႕ “ ေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္၊ သားသားထမင္းစားျပီးျပီလား” ဆိုေတာ့ “စားျပီးျပီ” တဲ့။ “ဘာနဲ႕စားလဲ” ဆိုေတာ့ “ၾကက္သား” တဲ့။ ေနာက္ထပ္ေမးတာေတြကိုေတာ့ “နားညည္းတယ္ (နားအူတယ္ ေျပာခ်င္တာ ေနမွာ)” ဆိုျပီး ထြက္ေျပးေရာ။ ေနာက္တခါ ဖံုးေျပာေတာ့ “ေဟာင္းအာယူ” တဲ့။ အလည္လာတဲ့ ဦးေလးက သင္ထားတာ။

၂ ႏွစ္ ဂလမွာ-“ဖြားပိန္ ဘာလုပ္ေနသလဲ” တဲ့။ “ထမင္းခ်က္ေနတာေပါ့ သားရယ္” ဆိုေတာ့ “သားသားၾကီး စားဖို႕လား” တဲ့၏ “ဟုတ္တာေပါ့ သားရယ္” ဆိုေတာ့ ဆက္ေမးပါတယ္။ “ဘူးသီးေရာ ပါေသးလားတဲ့” သူၾကိဳက္တဲ့အစာကို ေမးတာပါ။

၂ ႏွစ္ ကိုးလမွာ- က်မထမင္းပန္းကန္ထဲက ၀က္သားတံုးကို လက္ညိွဳးထိုးျပီး “၀က္သားကုန္ျပီလား“ တဲ့။ သူစားခ်င္တယ္ေပါ့။

- ေနာက္ျပီး ေျပာတာေတြ ရိွေသးတယ္။ “အာယူ ရယ္ဒီ” တဲ့။ သူမ်ားက “ဟက္ပီဘတ္ေဒး” ဆိုရင္ သူက “တူယူ” လို႕ ဆက္ဆိုတတ္တယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာ (၅) ရက္ တရားပြဲလုပ္ေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ရသြားတယ္။ အိမ္မွာ တေယာက္က ၾသကာသ လို႕ တိုင္ေပးရင္ သူက “၀စီကံ” တဲ့။ တရားပြဲကို သြားထိုင္ျပီး ေ၀တဲ့မုန္႕ေတြ အိမ္ကို ျပန္လာပို႕လို႕ က်မက ဟန္႕ထားရတယ္။ ေနာက္ျပီး သီလရွင္ေတြ ဆြမ္းခံၾကြလာရင္ တခုခု ေလာင္းရမွ။ ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္း လို႕ လူၾကီးေတြက ေမ႕ေလ်ာ့ျပီး သူ႕ကို ေပးမေလာင္းရင္ စိတ္ေကာက္တတ္ပါေသးတယ္။

က်မက သူ႕ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ အလိုမလိုက္ဘဲ ပံုသြင္းပါတယ္။ ဘယ္ကိုသြားသြား ဖြားပိန္လို တခ်ီခ်ီမလုပ္ဘဲ သူ႕ကို လမ္းေလ်ွာက္ေစပါတယ္။ သူကလည္း ဘယ္သူ႕ကို ေတာင္းဆိုလို႕ရမယ္ မရဘူး ဆိုတာ သိပါတယ္။ က်မနဲ႕ ဆို မညီးမညူ ေလ်ွာက္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး အမိွဳက္ေတြကို အမွိဳက္ပံုးထဲ ေကာက္ထည့္ ေစပါတယ္။ အိမ္ၾကမ္းျပင္ေပၚ ခံုေတြ ေလ်ွာက္တြန္းရင္ “အစင္းေတြ ျဖစ္ကုန္မယ္၊ မတြန္းရဘူး၊ မ ျပီးသယ္ရမယ္” လို႕ ေျပာရင္ သူနားလည္ ပါတယ္။ တခါတခါ ဇြတ္လုပ္ၾကည့္ရင္ တုတ္ေသးေသးေလးနဲ႕ ေျခာက္ရပါတယ္။ အဲဒါဆို သူ ခ်က္ျခင္း ရပ္သြားတတ္ပါတယ္။ စိတ္ေတာ့ ၾကာရွည္မေကာက္တတ္ပါဘူး။

သူ႕အေဖနဲ႕လည္း ပိုတည့္လာပါတယ္။ အရင္တုန္းက (ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ခါစေလာက္က) သူ႕အေဖက အစသန္ေတာ့ သူ႕ကို အတင္းအၾကပ္ ေပါင္ေပၚထိုင္ခိုင္းရင္ အရမ္းငိုပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ တံခါးပိတ္ထားျပီး သူ႕ေပါင္ေပၚထိုင္မွ ဖြင့္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ မေက်မနပ္နဲ႕ ထိုင္ျပီး တံခါးဖြင့္ခိုင္းပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေရွာင္ေနေတာ့တာပါဘဲ။ အခုေတာ့ စရင္ စမွန္းသိေနျပီ။ သူကေတာင္ တူတူပုန္းလိုက္ ျပန္စလိုက္ လုပ္ေနတတ္ျပီ။ သူ႕အေဖ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္လည္း အိမ္ကေန လွမ္းေခၚတာတို႕၊ လက္ဖက္ရည္ လိုက္ေသာက္တာတို႕ လုပ္တတ္ေနပါျပီ။ သူ႕အေဖက သူ႕အရုပ္ကေလးေတြ ပ်က္ရင္ စိတ္ရွည္ရွည္ ျပင္ေပးတာတို႕၊ ဓါတ္ခဲကုန္ရင္ ၀ယ္ေပးတာတို႕ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

ေကာင္းေကာင္းက သူ႕အရုပ္ကေလးေတြကို ရိုေသပါတယ္။ သူမ်ားကို ေပးေဆာ့ေပမဲ့ ယူသြားလို႕ မရပါဘူး။ ေနာက္ျပီး သူစည္းကမ္းရိွတာက မိုးရြာရန္ လွန္းထားတဲ့ အ၀တ္ေတြ ရုပ္ခိုင္းတယ္။ မသံုးတဲ့ မီးလံုးေတြကို ပိတ္ခိုင္းတယ္။ ညဖက္အိပ္ရင္လည္း ဘယ္သူမေရာက္ေသးဘူး၊ ဘယ္၀ါမလာေသးဘူးနဲ႕ လူစံုမွ တံခါးပိတ္ေစပါတယ္။ အသက္ ၂ ႏွစ္ ၉လမွာ ၂၅ေပါင္အထိ အေလးခ်ိန္တက္လာတယ္။ နည္းနည္း ျပည့္ျပီးၾကည့္ေကာင္းလာတယ္။ အစားေတြြလည္း ေတာ္ေတာ္စားလာတယ္။ သူ “ဒို႕အေရးေဆး” လို႕ ေခၚတဲ့ ၾကယ္ပြင့္ပံု အပီတန္ေဆးလံုး ေသာက္လို႕ ထင္ပါရဲ့။

အခုေတာ့ “စက္ဘီး၊ စက္ဘီး ၀ယ္ေပးပါ” လို႕ ပူဆာတတ္ေနျပီ။ သိပ္ငယ္ေသးလို႕ ၀ယ္မေပးေသးပါဘူး။

ေနာက္ ၆လ တႏွစ္ေလာက္ဆို မူၾကိဳထားေတာ့မယ္။ သူလဲ ပိုသန္လာမယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ၀ယ္ေပးေတာ့မယ္ေလ။

အခ်ိန္နဲ႕အမ်ွ သံေယာဇဥ္ေတြ တိုးလာခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါဘဲ။

ေကာင္းေကာင္း စကားေျပာျပီ

ေကာင္းေကာင္း တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ မတ္တတ္စမ္းေလ်ွာက္ပါတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေကာင္းေကာင္းက ၀မ္းလ်ားထိုးတဲ့ ေလးဖက္သြားတဲ့အဆင့္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး ထိုင္ရာကေန မတ္တတ္စမ္းခဲ့တာပါ။ ဒါကလည္း ၀မ္းလ်ားထိုးတဲ့အရြယ္မွာ အားျပတ္ေနတာ၊ ေလးဖက္သြားတဲ့အဆင့္မွာ ဖေယာင္းပုဆိုးေခ်ာေခ်ာၾကီးေပၚ ေနခဲ့ရလို႕ ျဖစ္မွာပါ။ အစမွာ တဗိုင္းဗိုင္းလဲေတာ့ အဖြားပိန္က ထိမွာခိုက္မွာ စိုးရိမ္ျပီး ခ်ီခ်ီထားပါတယ္။ “က်မတို႕က ကေလးခ်ိသြားလိမ့္မယ္၊ ခ်ထားပါ” လို႕ ေျပာယူရတယ္။ က်မအေမကေတာ့ သည္းလြန္းပါတယ္။ ကေလးမို႕ လဲလို႕ငိုရင္ က်မအေဖကို ဆူေတာ့ ပူေတာ့တာပါဘဲ။ ေခါင္းေတြဘာေတြ ထိရင္လည္း ညအိပ္မေပ်ာ္တဲ့အထိ စိုးရိမ္တတ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကေလး ငိုရင္လည္း အဖြားပိန္က ခ်ီလိုက္ ေခ်ာ့လိုက္နဲ႕ အျမင္ကပ္လို႕ ေကာင္းေကာင္းအေဖက “အဖြားပိန္ ကေလးဆိုတာ ငိုမွ အဆုတ္အားေကာင္းတာဗ်၊ ငိုေပ့ေစ” လို႕ ေျပာတတ္ပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းက ငိုေၾကာမရွည္ပါဘူး။ ၀ါးကနဲငို၊ ခဏေနတိတ္ျပီး၊ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာရင္ ထ ေဆာ့ေနေတာ့ တာပါဘဲ။  

ေကာင္းေကာင္းက ေကြကာအုတ္ေသာက္ပါတယ္။ အိပ္ယာ၀င္ခါနီးတစ္ထုပ္၊ တေရးႏိုးတစ္ထုပ္ အဖြားပိန္က ေဖ်ာ္တိုက္ရပါတယ္။ ဒုတိယတစ္ခြက္ကို မ်က္လံုးမဖြင့္ဘဲ ေသာက္ပါတယ္။ က်မတို႕ ထမင္း၀ိုင္းကို ေကာင္းေကာင္းက အျမဲလာလာရွဳပ္တတ္ပါတယ္။ အခုဆို သူထမင္းစားစျပဳေနျပီေလ။ အာလူးတို႕ ပဲတို႕ ဗူးသီးဖတ္၊ ဟင္းခ်ိဴ ၾကိဳက္ပါတယ္။ ငါးတို႕ဘာတို႕ေတာ့ သိပ္မစားပါ။ ဘဲဥကိုေတာ့ သူအလြန္ၾကိဳက္တာမို႕ က်မအေဖဆီက သူအျမဲ ေတာင္းေတာင္းစားပါတယ္။ ပန္းသီးမစားပါ။ သူအၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ လိေမၼာ္သီးပါဘဲ။

ႏွစ္ႏွစ္မျပည့္တျပည့္မွာ သူ စကားစေျပာပါတယ္။ ပထမဆံုးေျပာတဲ့စကားက “ပါပီးယာ” တဲ့။ ဘာကို ဆိုလိုမွန္းမသိပါ။ ေနာက္မၾကာခင္ဘဲ အဖြားတို႕ အဘ တို႕ ေခၚတတ္လာပါတယ္။ သူၾကိဳက္တဲ့ ဘဲဥကို “ဘဲဘဲ၊ဘဲဘဲ” ဆိုျပီး အေဖ့ဆီက ေတာင္းတတ္ပါတယ္။ အိမ္အကူမေလး အိခင္ကို “အူပါး“ လို႕ ေခၚပါတယ္။ ကိုရီးယားကားအျမဲၾကည့္တဲ့ ေကာင္မေလးက သင္ထားတာပါ။ က်မတို႕ကေတာ့ တစ္လခြဲ ႏွစ္လၾကာမွ သူနဲ႕ တခါေတြ႕ႈရတာမို႕ ေကာင္းေကာင္းက သိပ္မရင္းႏွီးသလို “ေဖေဖ” ”ေမေမ”လည္း သင္ေပးေပမဲ့ မေခၚတတ္ရွာပါဘူး။

က်မ ၀ယ္လာေပးတဲ့ သိုးေမြးပြ ၀က္၀ံရုပ္ၾကီးကို သူအလြန္ၾကိဳက္ပါတယ္။ “ကိုကိုၾကီး” လို႕ သူ႕ဖြားပိန္က သင္ေပးထားပါတယ္။ သူအျမဲဖက္ဖက္ထားတတ္သလို၊ အရုပ္ရဲ့ ေအာက္ေျခခ်ဴပ္ရိုးစအက်ဲထဲကေန ဂြမ္းစေတြ ဆြဲဆြဲထုတ္တတ္လို႕ ကိုကိုၾကီးလည္း ေတာ္ေတာ္ ပိန္သြားရွာပါတယ္။

ႏွစ္ႏွစ္သားမွာ ပန္ကာခလုပ္ကို ဖြင့္တတ္၊ ပိတ္တတ္ေနပါျပီ။ ပန္ကာဖြင့္ျပီး ေလ လာမလာ လက္၀ါးေလးနဲ႕ကာျပီး စမ္းၾကည့္တာေတြ႕လို႕ က်မတို႕ ရယ္ၾကရပါတယ္။

ဖုန္းကို ခပ္တည္တည္ကိုင္ျပီး ေျပာသလိုလုိလုပ္တတ္ေသးတယ္။

ၾကမ္းတိုက္တဲ့အလုပ္ကိုလည္း ၀ိုင္းကူျပီး လုပ္တတ္ေသးရဲ့။

ဘာပဲေျပာေျပာ တစစနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းဆိုတဲ့ လူအေသးစားကေလး ပံုေပၚလာခဲ့ျပီေပါ့။

“

ေကာင္းေကာင္း တစ္ႏွစ္သား

ေကာင္းေကာင္းေရာက္ျပီး ႏွစ္လေလာက္အတြင္းမွာ က်မအေမ အသည္းအသန္ျဖစ္သည္။ ဆီးခ်ိဴေတြ ေဆာင့္တက္ကာ လည္ေခ်ာင္းေတြဆို႕ ရင္ၾကပ္ ေက်ာက္ကပ္ပါ မေကာင္းျဖစ္တာ ပင္။ တိုက္နယ္ေဆးရံုမွာ အေျခအေနမဟန္တာနဲ႕ ရန္ကုန္အထိ ကားငွားျပီး ခ်က္ခ်င္းပို႕ရသည္။ ဆာကူရာေဆးရံုေရာက္ေတာ့ အေမက သတိပင္မရေတာ့။ အားလံုးက မ်က္ေစ့မ်က္ႏွာ ပ်က္ေနၾကသည္။ က်မလည္း အလုပ္ရိွရာကေန ခြင့္ယူျပီး အေမ့ဆီ အျမန္လာခဲ့ရသည္။ အေမေနေသာ ၉ထပ္ အခန္းႏွင့္ ေအာက္ထပ္ရိွ ေဆးေကာင္တာ၊ ပထမထပ္က ဓါတ္ခြဲခန္းတို႕ကို လြန္းပ်ံကူးခဲ့ရသည္။ စိတ္ျမန္ေသာက်မက ဓါတ္ေလွကားကိုပင္ မေစာင့္ႏိုင္ဘဲ ေျခေထာက္ႏွင့္ ေျပးတက္၊ ေျပးဆင္းခဲ့တာ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါဘဲ။

အေမ ေနတဲ့အခန္းက (၇)ေယာက္ခန္း။ ဒါေပမဲ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ လူနာဆိုလို႕ အေမရယ္၊ ရန္ုကုန္က အေမ့ညီမ၀မ္းကြဲ အပ်ိဴၾကီးတေယာက္ရယ္ ႏွစ္ဦး ဘဲရိွသည္။ က်န္တဲ့ ကုတင္ငါးလံုးကို က်မတို႕ လူနာေစာင့္ေတြ ေမာင္ပိုင္စီး ထားလိုက္သည္။ ပုဂၢလိကေဆးရံု ဆိုေတာ့ သိပ္မတင္းက်ပ္ပါ။ ဦးေလးအိမ္မွ ေန႕စဥ္ထမင္းပို႕လာသျဖင့္ အဆင္ေျပသည္။ လူနာေမးသူေတြက တဖြဲဖြဲ။ အေမကေတာ့ သတိမရတခ်က္၊ ရတခ်က္။ အစားမ၀င္သျဖင့္ အားျပတ္ျပီး တုန္တုန္ရီရီ ျဖစ္ေနသည္။ ဆီးခ်ိဴဆိုေတာ့လည္း ေရွာင္ရမွာေတြက အမ်ားသား။ ၾကက္ေပါင္းရည္နဲ႕ ပဲၾကာဇံသုပ္ကို ပင္တိုင္ထားျပီး ေခ်ာ့ေက်ြးရသည္။ ငွက္သိုက္အစစ္ကို ေပါင္းေက်ြးသည္။ လူနာလာေမးသူ အမ်ိဴးတခ်ိဴ႕က ဒီလူနာႏွစ္ေယာက္ ဘယ္သူအရင္သြားမယ္မသိ လို႕ ေနာက္ကြယ္မွာ မွတ္ခ်က္ခ်သည္။

ေကာင္းေကာင္းကိုေတာ့ နယ္ကအိမ္မွာ ေဒၚအုန္းခင္ႏွင့္ ထားခဲ့ရသည္။ တအိမ္လံုးမွာ ႏွစ္ေယာက္သာရိွသမို႕ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ အေတာ္စည္းလံုးသြားၾကသည္ထင္၏။ ေကာင္းေကာင္းက သူမေနာက္ တေကာက္ေကာက္ အလ်ားထိုး လိုက္ေနသည္ဟု ဆိုသည္။ အယူသည္းေသာ ရြာမွ ေဆြမ်ိဴးေတြက အေမ့ေရာဂါမွာ ဒီကေလး “ခိုက္”လို႕ ျဖစ္ရတာ လို႕ဆိုသည္။ က်မကို တီးတိုးလာေျပာၾကေပမဲ့ က်မကေတာ့ မယံုပါ။ သူတို႕စိတ္ေၾကနပ္ေအာင္ အစီအမံေတြေတာ့ လုပ္ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ ဘာေတြလုပ္သည္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိ။ ငါးသက္ေစ့လႊတ္တာဘဲ မွတ္မိသည္။

ေသမင္းႏွင့္စစ္ခင္းျပီး ႏိုင္ေျခနည္းနည္းေပၚလာသည္။ အေမ ပထမဆံုးစကားစေျပာႏိုင္ခ်ိန္တြင္ က်မကို ေကာင္းေကာင္း အေၾကာင္း ေျပာေတာ့သည္။ ေကာင္းေကာင္းေလး ၀ လာျပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း။ ၀ဲကေလးေတြ ေပ်ာက္ျပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း။ သူမ ထူထူေထာင္ေထာင္ျဖစ္လာေတာ့ သူမ်ားေတြေျပာတဲ့ “ခိုက္“တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို တြင္တြင္ျငင္းသည္။ “အမွန္ဆို ငါဟာ ေသမဲံ့ေရာဂါျဖစ္တာ၊ ဒီကေလးအသက္ကို ကယ္ခဲ့တဲ့ကုသိုလ္ဆက္ျပီး ငါ့အသက္ျပန္ရွင္လာတာ” တဲ့ေလ။ အျပစ္ဆိုသူေတြ အားလံုး ပါးစပ္ပိတ္ကုန္ေတာ့သည္။

ႏွစ္လေလာက္အၾကာ အေမ ေဆးရံုဆင္းေတာ့ ပံုမွန္ေဆးစစ္၊ ေဆးေသာက္ရတာမို႕ ရန္ကုန္မွာဘဲ ေနဖို႕ စီစဥ္ရသည္။ စမ္းေခ်ာင္းမွာ တိုက္ခန္းကေလးတခုငွားျပီး (ေနာက္ပိုင္း ၀ယ္ျပီး)ေနေစသည္။ အေမက အေဖနဲ႕တကြ ေကာင္းေကာင္းတို႕တေတြကိုပါ ေျပာင္းေရႊ႕လာေစသျဖင့္ မၾကာခင္ စိုစိုေျပေျပ ျဖစ္သြားေလသည္။

ေကာင္းေကာင္းက နည္းနည္းခ်ဴခ်ာသည္။ အသက္ႏွင့္စာလ်ွင္ ၾကံဳလွီသည္ဟုဆိုရမည္။ အဟာရျပတ္ေသာ ကာလမ်ား ရိွခဲ့သည္ကိုး။ က်မ ပထမဦးဆံုး သူ႕ကိုျမင္ေတာ့ (ဂ)လသားေလာက္ရိွမည္။ သတိထားမိသည္က မ်က္လံုးရြဲရြဲေလးမ်ား။ ေခါင္းကေလးက နည္းနည္းၾကီးသည္။ နဖူးေလးက ေမာက္သေယာင္ေယာင္။ အေမကေတာ့ ေျပာပါသည္။ “ျပင္ရမဲ့အရြယ္မွာ ငါက ေဆးရံုတက္ေနရတာကိုး၊ အခုေတာ့ အရိုးက မာျပီ” တဲ့။ ဒါေပမဲ့ က်မအေဖ (ေကာင္းေကာင္းရဲ့ ဘဘ)နဲ႕ ေဒၚအုန္းခင္ (ေကာင္းေကာင္းရဲ့ အဖြားပိန္) တို႕ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္မဆံုးၾက။

ေကာင္းေကာင္းက ေရအလြန္ၾကိဳက္သည္။ သူ႕ကို ေရခ်ိဴးမည္ဆိုလ်ွင္ ေရထဲမွ ျပန္မထြက္ခ်င္။

ေနာက္တခုက သူအတုခိုးတတ္သည္။ အလုပ္လုပ္ခ်င္သည္။ အိမ္က လက္တိုလက္ေတာင္းလုပ္သည့္ကေလးမေလး (အိခင္) တံပ်က္စည္းလွည္းသည္ကိုၾကည့္ျပီး သူလည္း လိုက္လွည္သည္။ ၾကည့္ပါဦး။

သူ႕အသည္းစြဲကေတာ့ သူ႕အဘ (က်မအေဖ) ပင္ျဖစ္သည္။ အျပင္ထြက္လ်ွင္ ေအာ္ငိုတတ္သျဖင့္ တဖက္လွည့္ႏွင့္ ေရခ်ိဴးခန္းထဲမွာ ေရေဆာ့ခိုင္းထားရသည္။ ေလွခါးကတက္လာေသာ သူ႕အဘ ေျခသံကို သူခြဲျဖားမွတ္မိတတ္ျပီး အိမ္တံခါးဖြင့္ေပးဖို႕ ေသာ့ကို ညႊန္ျပတတ္ေလသည္။

တေန႕တျခား က်မတို႕အိမ္မွာ ေကာင္းေကာင္းက အခရာ ျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။

ေကာင္းေကာင္း ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း

၂၀၀၈ ၾသဂုတ္လရဲ့ ရက္တရက္မွာ က်မအေမက ထူးထူးျခားျခား ဖံုးဆက္လာပါတယ္။

“သမီးေရ.... ကေလးေလးတေယာက္ ေမြးဖို႕ သူ႕အေဖကိုယ္တိုင္ လာေပးေနတယ္။ ယူထားလိုက္ရမလား” တဲ့။ ”ဘာေလးလဲေမေမ” ေမးသာ ေမးရေပမဲ့ က်မအတြက္ ေယာက်ာ္းကေလးဘဲျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ အတူတူပဲ သေဘာထားတာမို႕ ထူးျခားမွဳ မရိွလွပါဘူး။ “ေယာက်ာ္းေလး၊ ေျခာက္လေလာက္ပဲရိွမယ္၊ အသားျဖဴျဖဴ၊ ေျခတံလက္တံ ရွည္ရွည္ေလးနဲ႕၊ သူ႕အေမက ဆံုးသြားတာ” ၊ က်မအေမအသံက လိုလိုလားလား တိုက္တိုက္တြန္းတြန္း ရိွေနပံုေပၚပါတယ္။ တကယ္က က်မကိုယ္တိုင္လည္း လက္ထပ္တာ သံုးႏွစ္ရိွေပမဲ့ သားသမီးမရေသးတာမို႕ ကေလးေလးတေယာက္ေတာ့ ေမြးစားခ်င္ေနတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္ခြင္ ၀င္ေနရသူမို႕ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႕ကိုယ္ မအားလပ္ႏိုင္ဘဲ ကေလးတေယာက္ကို အသည္းအသန္ေတာ့ လိုက္မရွာမိေသးပါ။ ခုလို ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ဆိုေတာ့။ “ေမြးလိုက္ပါေမေမ“

ကေလးအေဖက ေငြေၾကးတျပားတခ်ပ္မွမယူဘဲ လူၾကီးစံုရာႏွင့္ လက္မွတ္ထိုးျပီး ကေလးေလးကို ေပးခဲ့သည္။ က်အအေမက အေဖၚပါလာသူကို လမ္းစရိတ္ေငြအခ်ိဴ႕ ေပးလိုက္ပါသည္။ အေမ့ႏို႕မစို႕ရေသာကေလးငယ္ကေလးက ပိန္လွီျပီး ၀ဲကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ေပါက္ေနသည္။ မိခင္ဆံုးျပီး သုံးေလးလအထိ ၾကိဳးစားျပီး ႏို႕အငွားတိုက္ေပမဲ့ ၾကာရွည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္တာရယ္၊ လက္လုပ္လက္စားမို႕ ကေလးကို တကူးတက ၾကည့္မေနအားတာရယ္နဲ႕ ၾကာရင္ ကေလးအသက္ စိုးရိမ္ရလို႕ ဒီလိုေပးလိုက္ဖို႕ကို ဆံုးျဖတ္လိုက္တာ ျဖစ္ပံုရသည္။ ရိုးသားေအးေဆးတဲ့ က်မတို႕ မိသားစုအေၾကာင္း အမ်ားေျပာတာနဲ႕တင္ စိတ္ခ် ယံုၾကည္ သြားတာနဲ႕ သူေနေသာ ရြာကေလးသို႕ ျပန္သြားခဲ့ေလသည္။

တကယ္တန္း ကရိကထ ခံရသူက က်မအေမဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္မွ ကေလးႏို႕ဗူးတိုက္ရ၊ အႏွီးလဲရ နဲ႕။ သူမကို အားေပးသူေတြရိွသလို ဒူကၡရွာရန္ေကာဆိုျပီး အျပစ္တင္သူေတြလည္းရိွပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အေမနဲ႕ ညီမ၀မ္းကြဲေတာ္သူ မုဆိုးမ ေဒၚအုန္းခင္လည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ တေယာက္တည္းေနတဲ့ သူမကို ကေလးကူၾကည့္ေပးဖို႕ အေမက အကူအညီေတာင္းေတာ့ စိတ္မပါတပါနဲ႕ ေရာက္လာျပီး “မမၾကီးႏွယ္၊ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာဟယ္” ဆိုျပီး အိမ္ထဲကို ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ ၀င္သြားခဲ့တာ။ အိမ္ေရွ့ခန္း အႏီွးထုပ္ထဲက ကေလးကို ေစ့ေစ့ေတာင္ ၾကည့္မသြားခဲ့။ (ေနာက္ေတာ့လည္း သူသာ အကဲပို သည္းသည္းလွဳပ္ေတာ့သည္)

အေမက အဖြားေနရာခံယူျပီး ကေလးေလးအမည္ေပးဖို႕ အေမျဖစ္သူ က်မကို လွမ္းေမးပါသည္။ က်မ ေခါင္းစားရျပီေပါ့။ နံမည္က ရိုးရမယ္၊ ရွင္းရမယ္၊ လွရမယ္။ ၾကားဖူးေနက်လည္း မျဖစ္ရဘူးေပါ့။ အင္း..... ဘယ္လိုေပးရပါ့။ သူ႕အေဖနံမည္ ထည့္ဖို႕ကလည္း သိပ္အဆင္မေျပ။ က်မ အဆိုတင္သြင္းေသာ “လင္းသီဟ” “ဇြဲ” “ထက္ျမက္ေဇာ္” တို႕ကို အေမက ဘယ္သူ႕သားနဲ႕ ဆင္လို႕ စသျဖင့္ အေၾကာင္း အမ်ိဴးမ်ိဴးနဲ႕ ပယ္ခ်ခဲ့ျပန္သည္။ ဒါဆိုလည္း နံမည္အတည္ကို ေျဖးေျဖးမွ စဥ္းစားရေအာင္၊ အိမ္နံမည္ အရင္မွည့္ထားမယ္ “ေကာင္းေကာင္း” လို႕ က်မကေျပာလိုက္သည္။ အတိတ္နိမိတ္ ေကာင္းသည္ဟု ယူဆေလသလားမသိ။ အေမက လက္ခံ အတည္ျပဳလိုက္ပါသည္။

ေကာင္းေကာင္း။ ေကာင္းေကာင္း။ ဒီလိုနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းက က်မတို႕မိဘအိမ္မွာ ဆူဆူညံေသာ ဆည္းလည္းကေလး ျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။

Hello :-)

Dear Visitor.......

This is a diary-like record of a kid, my son. It is a semi-public, which I provides link for my close friends obly.   One day, we (my son and myself) might like to look it back together and smile.    It is just for the record on sweet memories. It is up to my son if he wish to continue this blog diary after the age of 16.

Moe Sett Pwint